Polecane strony:

Faza jasna fotosyntezy prowadzi do wytworzenia siły asymilacyjnej, koniecznej do zajścia fazy ciemnej. Siła asymilacyjna to ATP, która jest używana również przy fosforylacji cyklicznej, natomiast przenośnikiem wodoru jest NADPH. Potrzebne są jeszcze składniki, oznaczane na schematach jako X1, a więc perecyksyna, cytodromy, feredoksyna i inne. Są one wbudowane w błony tylakoidów gran. Fosforylacja cykliczna – pod wpływem światła PS I światło pobudza i wybija elektron z cząsteczki chlorofilu. Elektron odbywa wędrówkę wzdłuż przenośników wbudowanych w błony tylakoidów, niosąc ze sobą energię, które służy do syntezy cząsteczki ATP. Podczas fosforylacji cyklicznej odbywa się ona przy przejściu z cytochromu b na f. Pozbawiony energii elektron wraca do PS I. Fosforylacja niecykliczna – jest to wędrówka elektrony wybitego z PS I do PS II. Dochodzi wówczas do fotolizy – rozbicia cząsteczki wody i rozpadu jej na jony H+, które następnie przyłączają się do NADP+ i tworzą NADPH. Tlen jest uwalniany do atmosfery. Z fotosystemu PS II wybijany jest pod wpływem światła inny elektron z cząsteczki chlorofilu. Przechodzi przez przenośnik X1, protechron, cytochromy i paracyksynę. Przy przejściu z f na b wyzbywa się energii, która służy do syntezy ATP, a następnie powraca do PS II. Powstaje NADP+, ATP oraz tlen.

Strony, które warto odwiedzić: